Waarom blijft jouw innerlijk kind om aandacht vragen?

Steeds meer mensen zijn zich bewust van het belang van het werken met het innerlijk kind. Het is een krachtige manier om de trauma's die we als kind hebben opgelopen te transformeren naar liefde. Toch kan het zo zijn dat het innerlijk kind om aandacht blijft vragen. Maar betekent dit altijd dat je iets nog niet verwerkt hebt? Is er ongeziene oude pijn? Of kan er ook iets anders zijn waardoor je innerlijke kind nog steeds om aandacht vraagt? Volgens mij wel. En volgens mij is dat iets heel belangrijks.  

 

Wat is je innerlijk kind nou precies?

Het innerlijk kind wordt op verschillende manieren gedefinieerd. Innerlijk kind werk gaat vaak over het verwerken en transformeren van traumatische ervaringen in de kindertijd. Dat kan op ontzettend veel verschillende manieren. De basis is veelal het alsnog gaan zien van de pijn die je als kind hebt gehad maar waar je toen nog niet (of niet helemaal) mee om kon gaan. In deze situaties kun je het innerlijk kind omschrijven als 'vroegere versies' van jou.

 

Toen ik 13 jaar oud was overleed mijn vader. Dat ging ik pas écht verwerken na mijn pubertijd. Mijn innerlijk kind was toen dus 'de Pim van 13 jaar oud'. Een vroegere versie van de persoon die ik was toen ik met verwerken begon. Naast die definitie van het innerlijk kind is er ook een andere manier om je innerlijk kind te omschrijven.  

 

Wat je innerlijk kind óók is.

Je kunt het innerlijk kind ook omschrijven als het speelse deel van de ziel. Dat deel van jouw Zijn, dat speelsheid als natuurlijke eigenschap ervaart én graag wilt leven. Het deel van jou dat wilt spelen, dansen op straat. Het deel van jou dat lacht omdat de wolken mooi zijn en lijken op de kop van een draak. Het deel van jou dat geluk begrijpt juist doordat het geluk niet wilt begrijpen. En dat deel, dat wil ook graag meer gezien worden.

 

Spelen als levenshouding.

Wat moeten we toch veel van onszelf. En wat denken we toch vaak 'ja maar stel dat…'. We maken het leven zwaar en trekken onszelf er vervolgens zuchtend doorheen. Misschien voelt dat wat overdreven, maar kijk om je heen en je ziet dit behoorlijk vaak zo gaan. Waar kunnen we ons op richten, om het leven wat lichter te maken? Misschien is het tijd om spelen te gaan zien als levenshouding. Laten we samen eens kijken of we de duidelijke koppeling die er is tussen spelen en 'kind zijn' misschien wat kunnen uitbreiden. Hoe zou de wereld er uit zien als we spelen gaan koppelen aan 'zijn'? 

 

Hoe richt ik me op meer speelsheid in mijn leven?

Het creëren van meer speelsheid in je leven is een vorm van transformeren. En bij transformatie processen werkt voor mij de volgende insteek erg goed. Eerst vanuit zo min mogelijk oordeel voelen waar je staat in het thema (in dit geval het thema speelsheid). Dan voelen waar de ruimte zit om naar meer speelsheid te bewegen. Vervolgens ga je 'bewegen' in die ruimte, oftewel de ruimte die je ervaren hebt benutten in je leven.

Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat je jouw taak hier op aarde niet te zwaar maakt. Dat je best mag spelen met cliënten of klanten, en dat een professionele houding belangrijk kan zijn maar dat die houding het effect van dat wat je doet ook kan beperken. Misschien voel je wel ruimte om minder met een masker op te leven. Bijvoorbeeld door wat minder een aangeleerde houding aan te nemen op je werk. Wat minder verkoper zijn, of dokter, en wat meer 'mens die andere mensen ontmoet'. Of je voelt ruimte om je wat speelser op te stellen naar jezelf (en daarmee naar je medemens) in de emoties die je ervaart. Als je in een groep mensen, bijvoorbeeld op een verjaardag, het als enige ergens niet mee eens bent. Ga je dat voor je houden? Ga je dat delen en bang zijn voor reacties omdat je je schaamt dat je niet precies weet waarom je het ergens niet mee eens bent? Of ga je met een lach vertellen dat je het er niet mee eens bent, en dat je je eigenlijk een beetje schaamt dat je dit niet weet? Vraag je maar eens af in welk van deze voorbeelden de kans het grootst is dat de avond een leuke wending krijgt met meer vrolijke diepgang. 

 

Wat is de valkuil van het innerlijk kind gaan zien als vraag om meer speelsheid?

Het voelt misschien wat vreemd dat ik het heb over spelen en dan kom met een valkuil van dat spelen. Maar ook daar kun je heel speels in staan. Een valkuil van het gaan zien van de uitnodiging van het innerlijk kind om meer te spelen in het leven, is dat je dit gaat gebruiken om bepaalde stukken niet te hoeven voelen. Dat kunnen dan stukken zijn waarbij je innerlijk kind eigenlijk vooral om heling vraagt. Kiezen voor meer speelsheid is voor veel mensen nou eenmaal fijner dan kiezen voor het aangaan van oude (kind) stukken en pijnen. In dat geval wordt het een spirituele bypass, waar ik al eerder een blog over schreef (Hoe beïnvloedt de spirituele bypass jouw diepste schaduw?). Ga dus bewust om met dat wat je voelt. En durf onderscheid te maken in de verschillende redenen van een vraag om aandacht van je innerlijk kind. Gaat de vraag op dit moment meer om heling van oude stukken, of om meer speelsheid in je huidige leven?

 

Is het echt het innerlijk kind dat om aandacht vraagt?

Dat hangt er vanaf hoe je ernaar kijkt. Ja, als je voelt hoe het innerlijk kind om heling vraagt. Nee, als je voelt hoe jij het verlangen hebt om tot groei en heling te komen in het Nu. Maar juist door de sterke focus op het innerlijk kind in het werken met dit innerlijk kind, is het fijn om het verlangen vanuit het Nu er krachtig naast te plaatsen. Want dat is minstens net zo belangrijk. Dit kun je bijvoorbeeld doen door tegen jezelf te zeggen; 'ik heb Nu een verlangen om tot groei of heling te komen, en daarom verbind ik me met mijn innerlijk kind'. Kun je dat voelen? Kun je voelen dat de versie van jou die je in het Nu (be)leeft aan de basis staat van het contact met je innerlijk kind? Dit kan je kracht geven. Kracht die je bijvoorbeeld kunt inzetten om meer te spelen, te dollen. Erken het spel en speel het met liefde. Het zal je leven mooier maken. En daarmee de wereld.  

 

- Pim Smit -