Blog: gevecht met een buizerd

Dit is een dagboekfragment dat ik vorig jaar schreef. Heerlijk om even terug te lezen, zeker ook omdat ik daardoor bewust wordt van wat er veranderd is sindsdien. 

 

Soms is intens de enige manier. Een keiharde confrontatie met jezelf, weerspiegeld in iets dat we in het externe waarnemen. Zo'n ervaring had ik vandaag. Het begon met een gesprek met Samira over geld. Ik baalde dat het me nog steeds niet lukt om te creëren wat ik wil creëren. Net lekker wat gespaard, maar onvoldoende opzij kunnen houden voor de BTW van dit kwartaal, dus nu gaat mijn spaargeld er weer aan. Al zo lang is dit een thema, als zo veel heb ik hier in uitgewerkt. Het is soms erg uitdagend om er niet helemaal klaar mee te zijn. Of zit de uitdaging misschien in het feit dat ik er ook gewoon helemaal klaar mee zou moeten zijn, maar dat niet mag van mezelf?

 

Gisteren intensief gemountainbiked met intervallen bergop, dus vandaag staat er een rustig rondje op de planning. Lekker toeren, de benen los fietsen en genieten van de prachtige natuur rondom mijn nieuwe woonplaats Amersfoort. Het zonnetje straalt fijne warmte, dat maakt de beleving nog mooier. Als ik op een behoorlijk dichtgegroeid smal paadje fiets, vliegt er opeens een buizerd naast me. Prachtig! Ik houd zoveel van de buizerd. Het beest vliegt harder dan dat ik fiets en verdwijnt in de dichte begroeiing. Bijna meteen daarna komt hij weer naast me vliegen, om daarna weer te verdwijnen in het groen van het bos. Zonder er over na te denken stop ik. Dan komt het krachtige beest slalommend tussen de bomen vandaan gevlogen en steekt hij het pad waar ik op sta over. Een meter of zes voor me zie ik hem de begroeiing in vliegen, jagend op iets dat op een merel lijkt. De buizerd slaagt er niet in de vogel te pakken. Het schouwspel is fascinerend en spectaculair. Niet eerder zag ik van zo dichtbij een aanval van een buizerd op een andere vogel. Ik fiets verder en de ervaring blijft doorwerken. 'Ik heb mijn prooi bijna te pakken'. Dat gaat er door me heen. Mijn prooi, waar ik al zo lang op 'jaag'. Geen geldzorgen meer. Dat is alles. Niet steeds nét rond kunnen komen. Mijn interpretatie voelt goed, en ik stuur Samira een berichtje met een korte samenvatting van de gebeurtenissen. Het is heerlijk zoveel mooie dingen met haar te kunnen delen.  

 

Na een lekker stukje tempo rijden over de lokale mountainbike route, sla ik ergens een pad af en fiets door het bos richting Amersfoort. De paden lijken allemaal ontzettend op elkaar hier, en mijn richtingsgevoel is leidend. Gelukkig heb ik de ervaring dat dit meestal erg goed uitpakt. Opeens word ik opgeschrikt door een geluid vlak boven mijn hoofd en zie ik een enorme vogel voor me uit vliegen. Het is een buizerd. Het machtige beest kwam in een duikvlucht luttele centimeters over me heen gevlogen. Ongelooflijk! Wat bijzonder. Dat geluid, die vleugels, die poten. Dan komt hij er opnieuw aan, ditmaal van de voorkant. Nu snap ik pas wat er aan de hand is. Deze buizerd, deze vriend, valt mij aan! Met zijn poten uitgestrekt en kop omlaag komt het dier recht op me af. Ik duik weg als hij vlak bij me is, en weer vliegt het dier vlak over me heen. De adrenaline begint te stromen, waardoor ik hardop 'holy shit!' uitroep en begin te lachen.

 

 De buizerd duikt nog een keer over me heen en gaat voor me op een tak zitten. Hoog, en recht boven het pad waar ik op fiets. 'Omdraaien doe ik zeker niet', gaat er door me heen. Kom maar op kerel, ik ga de kant op waar ik heen wil en laat me niet stoppen door jou. Ik fiets verder en zie de buizerd zich klaar maken voor een vierde aanval. Zijn kop is al laag. En daar komt hij, recht op me af. Ik spring van mijn fiets en trek mijn fiets op het achterwiel zodat ik achter mijn fiets kan staan. De buizerd slingert om mijn fiets heen en gaat toch weer rakelings langs mijn hoofd. Ongelooflijk! Hij valt me nog twee keer aan en dan merk ik dat het me gaat irriteren. Ik word zelfs boos. Erg boos. Het is verdomme klaar nu! En dat is het ook. Hij vliegt weg, tussen de bomen door het bos in. Ik voel zijn energie, zijn rust. Zijn taak is volbracht.  

 

 Mijn taak niet. Ik voel dat ik hier iets moois uit wil halen. 'Fight back' gaat er door me heen. Dat voelt goed, en geeft ruimte om de boosheid zonder weg te stoppen te transformeren naar daadkrachtige energie. 'Verdomme, terugvechten zal ik!' Het einde van geldzorgen lijkt nabij. Ik ben er helemaal klaar mee.

 

Als ik weer thuis ben vertel ik Samira het verhaal. Het roert me om het te vertellen. Het was een gevecht met een goede en oh zo trouwe vriend. En dat doet wat, in vele lagen van mijn bestaan. Maar ik houd van intens, dus is intens wat ik krijg. En dan moet je soms even aangevallen worden vanuit het niets. Door een goede vriend. Wat dat is wat goede vrienden doen. Die geven je een klap op je bek als het nodig is. En maken je bewust van de kans om te vechten voor wat je werkelijk wilt. Ze reiken je het mooiste en meest intense middel aan om tot groei en meer bewustwording te komen. Ze geven je uit liefde voor jou, het gevecht met jezelf.

 

- Pim Smit - 

 

Terug naar HOME 

 

Terug naar BLOG overzicht

Social media:

 

Facebook

 

Instagram

 

YouTube

 

Twitter


Pim Smit Coaching & Healing

 

Schietberg 11

6596AV Milsbeek

KvK: 54659302

 

Email:   info@pim-smit.com

Telefoon: 06-54722289