Het huis van Lamané

In dit dagboekfragment deel ik over een uittreding naar het huis van Lamané. 

 

Als Samira en ik nog in bed liggen ziet ze een grote energetische vlek boven mij. Ik heb net verteld wat ik vandaag wil gaan doen, en voel nu dat daar nog iets aan toe gevoegd gaat worden. De vlek is een waarneming van de energie van Lamané. Er is werk aan de winkel. Het maakt me blij en nieuwsgierig. Wat zouden we gaan doen?

 

 

Aan het einde van de middag gaan we met z'n drieën naar een Elfen krachtplaats nabij Amersfoort. Samira, ik en hond Angel. Als we daar aankomen is het gras heel hoog geworden en we moeten een plek maken om ons kleedje neer te leggen. Samira gaat lekker liggen. Ze is net terug van een prachtige reis naar IJsland. De sterk aanwezige Elfen energie daar en alles dat Samira zich daar op dat gebied heeft herinnert mag hier bekrachtigd worden. Mooi. Angel gaat zoals altijd vanuit een zeer speelse energie meteen over in rustig liggen zodra we op de krachtplaats aangekomen zijn.

 

Het is me meteen duidelijk dat ik in een diepe meditatie zal gaan. Ik neem een flinke slok water en ga goed zitten. Mijn bewustzijn vliegt even alle kanten op. Ik voel Lamané, en dan opeens weer niet. Ik zoek te hard. Ik focus me op mijn chakra's, maar wil te snel naar mijn basis. 'Je slaat wat over' zegt Lamané. Opnieuw van boven maar beneden waarbij ik alle zeven hoofd chakra's even bewust voel. Dat helpt al. Opeens voel ik een heel sterke mannelijke energie in mij. Het is de energie van Elfen koning Zamla. De voelbare verbinding helpt me in mijn aanwezigheid en focus. Dat voelt heerlijk. Dan merk ik dat er overal beestjes op me zitten. Ze kriebelen en lopen over me heen. Over mijn oren, schouders, armen, benen en gezicht. Even denk ik 'waarom nu?'. Maar het is me meteen duidelijk. Dit is de volgende uitdaging. Mijn focus behouden ondanks het gekriebel. Ik zak in vertrouwen dat deze beestjes niet zullen steken. En omarm hun aanwezigheid. Fijn,nu ben ik helemaal klaar om nog meer de diepte in te gaan. Lamané maakt zich weer kenbaar en vraagt me met haar mee te gaan. Dat doe ik, ik treed uit mijn fysieke lijf.

 

We staan samen bij een hutje gemaakt van iets dat voor mij als klei aandoet. Ik zeg tegen Lamané 'dit lijkt wel een Afrikaans hutje'. 'Dat is het ook' krijg ik te horen. Het hutje is het huis van Lamané en staat op een continent dat Afrika heet. Net zoals het continent Afrika op onze versie van de aarde. We gaan naar binnen en het hutje is heel klein. Over de muren lijkt een soort Energetisch behang te zitten. Het is paars blauw van kleur en door dit 'behang' lijkt het alsof je in een energetische bubbel zit. Ik vraag aan Lamané of dit alles is, het lijkt zo klein. Ze vraagt me naar beneden te kijken. Ik schrik me rot als ik opeens zie dat de vloer transparant is en dat er een grote ruimte onder zit. Alsof je op een glasplaat staat. De ruimte is ook omgeven door een blauw paars licht dat ik erg mooi vind. Lamané vraagt of ik naar beneden wil gaan, maar ik weet niet hoe. Er is nergens een trap te bekennen. Op het moment dat ik werkelijk in mezelf de intentie voel om naar beneden te gaan, verschijnt er één traptrede. De vloer blijkt niet fysiek maar energetisch. Lamané wijst me op het feit dat zij in haar wereld op de grens leeft van het fysieke met het metafysische. Wat een ervaring om dit zo te mogen zien. Ik ga met één voet op de trede staan en er verschijnt een volgende. Met iedere stap de ik zet op deze vreemde trap daal ik meer af dan de hoogte van de traptrede. Een verwarrende maar leuke ervaring. Wat hebben wij toch veel gehechtheid aan de door ons gecreëerde werkelijkheid van het fysieke. Als ik op de 'benedenverdieping' ben aangekomen zie ik pas hoe groot het is. En helemaal open. Lamané vertelt me dat de ruimte zich indeelt naar de intentionele wensen van de mensen die er zijn. Als er geslapen moet worden ontstaan er dus slaapkamers in deze ruimte. Heel bijzonder. Opeens ben ik weer boven in het hutje. Ik voel dat deze ontmoeting bijna voorbij is.

 

Lamané vertelt me nog dat ik hier vaak ben geweest, maar in nachtelijke uittredingen waar ik op dit moment geen herinnering van heb. Ik bedank haar en wil nog van alles zeggen maar ik voel me sterk teruggaan naar mijn aardse realiteit. Lamané kijkt me na als ik vertrek. Ze zegt niets, maar glimlacht op een manier die zegt dat ze van me houdt.

 

Terug in het aardse schrijf ik mijn belevingen meteen op. Dat is fijn. Zo kan ik de opgedane energie krachtig met mijn woorden meegeven. Samira kijkt naar me en zegt dat er tijdens mijn meditatie twee vlinder boven me door de lucht dansten. Ik schrijf verder en er gaat een vlinder op mijn schouder zitten. Heerlijk. De verbinding, de natuur, de meest bijzondere vrouw van de wereld die bij me op ons kleedje ligt. En een taak om energieën van een andere versie van de Aarde hierheen te brengen. Om mensen te inspireren, te helpen. Met een zoektocht naar een wereld met meer liefde.

 

- Pim - 

 

Terug naar HOME 

 

Terug naar BLOG overzicht