Het plan van het Hart

Dit dagboekfragment schreef ik één jaar geleden. 

 

'Volg je hart, dat klopt altijd.'

Een clichématige maar oh zo ware quote die veel gebruikt wordt in de spirituele wereld. In onze zoektocht naar een meer hartgedragen bewustzijn is dat dé grote uitdaging. Je hart durven volgen, zonder dat je hoofd of je verstand het hoeft te begrijpen of te kunnen onderbouwen.

 

 

Het fijne van het hart is de onvoorwaardelijk aanwezige liefde en daardoor de grote mate van verbinding die ontstaat. Want juist de onvoorwaardelijkheid die in het hart aanwezig is, betekent dat een waardeoordeel niet nodig is. Er ontstaat nergens afstand als gevolg van afkeuring, waardoor er vele versies van het Zelf beschikbaar zijn in hun dienende rol in het verstrekken van wijsheid. We maken vanuit ons hart contact met dat wat wij als toekomst beschouwen en op basis van de sterkste resonantie maken we keuzes die nog geen wortels in 'weten met ons verstand' hoeven te hebben.

En zoals dat gaat in het leven, groeien de uitdagingen hier gewoon in mee. Ik speel al een tijdje behoorlijk bewust met dit thema, waardoor er een bepaalde geoefendheid is ontstaan. Dat is fijn, ik geniet daar intens van. Maar het is soms lastig als mensen vooral de kanten zien waar het soepel gaat. Die kanten laat ik ook graag zien, omdat ik heb ervaren dat mensen daar inspiratie uit halen voor hun eigen leven. Maar juist om mensen ook te laten zien dat het om oefenen gaat en niet om kunnen, praat ik ook graag over mijn uitdagingen in dit proces. Het geeft namelijk zo ontzettend veel rust als je huidige niveau van oefening kunt accepteren.

 

Het plan van het hart lijkt simpel. Iedere vorm van plannen maken met het hoofd uiteindelijk los laten. Steeds meer in verbinding komen met elkaar en dat wat wij als toekomst beschouwen. Dan is 'tijd' zoals wij dat ervaren met de klok niet meer zo nodig. Geen agenda's meer. Geen rationele beslissingen. Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die dit lastig te bevatten vinden. Of niet nodig. Ik vind het ook niet nodig, maar sinds mijn reizen naar werelden waar dit al gerealiseerd is voel ik enorm veel inspiratie om op aarde ook die kant op te bewegen. Het geeft zoveel ruimte aan voelen. En zijn. En aan gáán vanuit voelen en zijn.

 

Het plan lijkt simpel. En misschien is het dat ook wel. Het is waar dat wij het onszelf ontzettend lastig maken door onze overtuigingen over bijvoorbeeld tijd. En omdat de mens zich nou eenmaal veilig wilt voelen en de neiging heeft dat te doen door anderen te adviseren hetzelfde te doen als zijzelf, houden we onszelf soms behoorlijk tegen. 'Je moet wel realistisch zijn'. Ik zou benieuwd zijn naar het percentage van mensen die bewust meer hun hart volgen en die dat zinnetje meer dan één keer hebben gehoord. Volgens mij is dat percentage ontzettend hoog. Mensen die dat benoemen zitten misschien zelf vast in hun versie van realiteit. En hebben vanuit hun eigen perspectief hartstikke gelijk. Maar ik voel steeds sterker dat dat wat je realistisch noemt, bepaald wordt door wat je geloofd. En het is dus hartstikke realistisch om iets te gaan doen en vertrouwen in jezelf te hebben, ondanks dat dit iets is wat niet 'gebruikelijk' is in onze maatschappij.

Vertrouwen is een sleutelwoord. Een woord dat een proces beschrijft en volgens mij niet één definitie kent. Vertrouwen realiseren gaat in stappen. Vaak zie ik dat zo ontstaan: eerst is er vertrouwen in een specifieke uitkomst, vervolgens wordt er vanuit vertrouwen meer losgelaten en ontstaat er vertrouwen in een meer algemene uitkomst. Als het vertrouwen nog meer groeit is er ruimte om te voelen dat iedere uitkomst klopt. En uiteindelijk is er zoveel vertrouwen dat je helemaal niet meer bezig bent met een uitkomst.

 

Het lijkt een cirkel beweging. Groeien in vertrouwen en dan meer je hart volgen en dan door fijne ervaringen die daar uit voort komen groeien in vertrouwen etc.

 

Plannen. Het lijkt bijna geen optie meer voor me. Ik wil zo graag voorleven dat het mogelijk is om alleen maar je hart te volgen. En als je dat wilt uitdragen, moet je het zelf leven. En oefenen. En dat betekent dat je uitgedaagd gaat worden om stappen te zetten.

 

En daarom saboteer ik mijn eigen plannen. Dat klinkt misschien wat dramatischer dan dat het is, maar ik wil het even duidelijk benoemen. Als ik plannen maak die ook maar een tikkeltje vanuit controle komen dan kan ik er vergif op innemen dat het anders gaat lopen. Zo maakte ik afgelopen donderdagavond een lijstje in mijn hoofd voor de dag daarna. Allemaal leuke dingen! Een video opnemen over oordeel, mijn geschreven blog online zetten, een nieuwe nieuwsbrief maken en versturen. Ik had er zoveel zin in. En vrijdag liep het anders. Ik voelde dat ik een schrijfsel over mijn spirituele belevenissen moest gaan delen op Facebook. Het schrijfsel 'zPetr en de bloemen'. Om weer een laagje dieper te gaan in openheid en transparantie. Maar iedere keer als ik zo'n stap zet, dan heb ik ruimte nodig. Het vreet energie, door de lading die er op zit. Meer en meer delen van mezelf. Meer en meer gaan staan voor wie ik ben en wat dat voor mij betekent. En dat mag ruimte hebben. Dus heb ik uiteindelijk de rest van de dag niks gedaan van alle dingen waar ik zoveel zin in had de dag van te voren. En heb ik me over gegeven aan het moment, terwijl mijn banksaldo schreeuwt om aanvulling. En dat betekent toch een druk om te werken. Om te doen. Om er doorheen te beuken. 'Even die schouders er onder'. Maar die schouders willen in ontspanning blijven hangen. Die willen mee op de natuurlijke flow van het leven. Mijn hele lijf wil dat. Ik wil niet meer trekken aan het ontkiemende zaadje. Ik wil het vanuit verbinding water geven.

 

En omdat dit verlangen zo krachtig is, saboteer ik alles dat niet helemaal hartgedragen is. Als ik ook maar een beetje vanuit mijn wil iets voor mijn werk ga doen, loopt Internet Explorer opeens vast bijvoorbeeld. Zijn opgeslagen veranderingen aan mijn website niet zichtbaar. Kan ik zonder reden géén mensen meer uitnodigen op Facebook voor een evenement dat ik organiseer. De knop is 'leeg', doet niks. Als ik onder de douche sta en ben teveel vanuit mijn hoofd aan het plannen ben wordt het water koud. Zonder reden. En voor al deze dingen geldt, ik hoef helemaal niets technisch op te lossen. De oplossing zit in mij. Keer op keer. Ik stop met dat wat ik wil doen, voel goed wat er nou gebeurt en ga iets anders doen. Als in mij het kwartje gevallen is, dan is het 'technische probleem' spontaan opgelost. Er was nergens sprake van een probleem buiten mijzelf. Het was allemaal een projectie van mijn eigen verlangen om meer en meer vanuit mijn hart te leven. Ik omarm dat. Zo goed als ik kan. Maar het is ook spannend. Mijn trouwe vriend 'ijzeren wil' is met pensioen gegaan. En het plan van het hart neemt het over. Het plan om het maken van plannen te zien voor wat het is, een uitnodiging om de wijsheid van het hart meer en meer te omarmen.

 

- Pim - 

 

Social media:

 

Facebook

 

Instagram

 

YouTube

 

Twitter


Pim Smit Coaching & Healing

 

Schietberg 11

6596AV Milsbeek

KvK: 54659302

 

Email:   info@pim-smit.com

Telefoon: 06-54722289