De gevangenis van niet kunnen kiezen

Het waren vreemde weken. Processen hadden ruimte nodig en werk waar ik zoveel energie van krijg moest hiervoor wijken. Tijdelijk uiteraard, maar het kostte me wel wat moeite om dit te accepteren. De uitdagingen lijken zich soms zo snel achter elkaar aan te dienen. Uitrusten of alles even hetzelfde houden lijkt geen optie. Een afspiegeling van wat ik zelf wil. Groeien. Duiken. Het diepe in. Zodat ik nog meer kan delen met jou en met anderen over hoe je je leven steeds fijner kunt maken. En op dit moment, kon ik dat doen door het maken van een hele  moeilijke keuze.  

 

Ik vertrouw mijn lijf niet

Mijn lijf, mijn heilige lijf, heeft al heel wat voor de kiezen gehad. Burn-out, verslaving, angstklachten waardoor hevige spanningen. En mijn drive om grenzen op te zoeken, iets dat zich onder andere uitte in het sporten. Steeds harder, steeds langer, steeds meer. Al voor dat ik jaren geleden begon met mijn opleiding fysiotherapie, had ik al een heel scala aan overbelastingsklachten gehad.

 

Dat kwam me toen goed van pas vanwege de kracht van ervaringsdeskundige zijn, maar het heeft allemaal flinke sporen achter gelaten. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik mijn lijf niet kon vertrouwen. Nog steeds ben ik hier mee bezig, nog steeds ben ik actief het vertrouwen in mijn lijf aan het vergroten. 

 

Pa die helpt me

Het heerlijke van deze uitdaging is dat ik dit kan uitwerken in het fietsen, één van mijn grote passies. Ik stap op mijn racefiets of mountainbike en train mijn lijf voor steeds langere en zwaardere tochten. Daar geniet ik intens van en er is een heel speciaal iemand die me hierin begeleidt; mijn vader. Dat is vooral bijzonder omdat mijn vader al jaren niet meer leeft. Hij is overleden toen ik dertien jaar oud was, maar ik heb nog nooit zoveel contact met hem gehad als de laatste tijd. Hij meldt zich bij me bijvoorbeeld door zijn naam te laten zien op reclameborden. Dan stel ik me open voor contact en gaan we in gesprek. 

 


Hij helpt me met het transformeren van beperkende overtuigingen, in dit geval dus over mijn lijf. Pa helpt me steeds meer te voelen wat mijn lijf werkelijk kan. 

 

Maar soms doe je het alleen

Niet helemaal natuurlijk, maar zo voelt het soms wel. Soms moet je zelf even een pittige keuze maken om verder te komen. Ja zeggen tegen iets dat misschien wel vrij ver buiten je comfort zone ligt. En precies dat was wat ik te doen had. Ik moest 'ja' gaan zeggen tegen de zwaarste tocht die ik ooit heb gefietst. Om de simpele maar oh zo belangrijke reden dat ik hier het meest blij van word. 

 

Toch lukte het me niet om ja te zeggen. Ik twijfelde en twijfelde. Liet me afleiden door eigen overtuigingen die soms bevestigd werden door anderen. Heel begrijpelijk, want 'verstandig' is het niet wat ik doe. Maar dat is de 'verstandig' maatstaf die maatschappelijk geaccepteerd is.

 

Daar wil ik toch juist van los komen? Ja, precies. Ik houd ervan om te prikken in overtuigingen die bepalen of voorschrijven wat mogelijk is en wat niet. En zo gigantisch veel ontwikkelen in je bedrijf, een grote klus van het compleet opknappen en herbouwen van een camper en dan ook nog keihard moeten trainen voor de zwaarste uitdaging in het fietsen die ik ooit ben aangegaan. Dat kan natuurlijk helemaal niet. 


Fuck it!

Het kan wel. Of nou ja, ik kan het op zijn minst proberen. Maar dan moet ik 'ja' zeggen en me in gaan schrijven. En die keuze kon ik steeds maar niet maken. Het rottige is in dat soort gevallen, dat níét kiezen óók een keuze is. Een keuze die mij het gevoel gaf dat ik opgesloten zat. Ik voelde me gevangen in mijn beperkende overtuigingen. Het stroomde niet, het liep niet. Ik voelde me moe en niet zo gelukkig als ik kan zijn. Ergens moest ik ja gaan zeggen. 

 

Het keerpunt kwam toen ik even volledig de weerstand toe liet. Ik ging op de bank liggen en voelde een 'overal schijt aan' gevoel opkomen. Ik liet het steeds meer toe en mijn 'fuck it' neiging groeide. Ontzettend rottige doemscenario's gingen door me heen en ik sabelde ze neer met mijn fuck it. Ik pakte mijn telefoon en schreef me in. Het woord dat nu tijdens het schrijven in me opkomt is een beetje een modewoordje geworden, maar het voelt toch erg passend dus gebruik ik het maar :) . BAM! Zo. Ik ga gewoon. Ik ga knallen en genieten en dit varkentje wassen. Het mooie is, dat varkentje is eigenlijk niet eens die tocht. Het is het nu, waarin ik weer kies voor het volgen van mijn hart. 

 

En mijn hart ging weer open

Niet dat het al die tijd dicht was geweest. Verre van. Maar het verschil was enorm. Ik voelde weer energie en inspiratie. Zó veel dat ik even niet wist waar ik moest beginnen. Er kwam een lesauto voorbij toen ik uit het raam keek met SMIT er op. Dag pa, fijn dat je je meldt. Het was duidelijk, ik ga eerst fietsen. 

 

Ik heb me heerlijk uitgeleefd op de fiets. Mijn hart was nog aan het herstellen maar met iedere intensieve interval heelde het verder. Heerlijk! Wat is het toch fijn om je 'gewoon' krachtig en bizar goed te voelen. 

 

Zo groeien we in het aardse leven. Het fysieke lijf omarmen, de uitdagingen zo liefdevol mogelijk aangaan en af en toe een lekkere 'fuck it' inzetten. Krachtig maar liefdevol met je vuist op tafel slaan. En misschien zelfs gepaard gaande met een heerlijk authentieke grom ;-) 

 

– Pim – 

 



 

 

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, video's, channelings en activiteiten zoals workshops? Schrijf je dan in voor de From the Heart Newsletter op de HOMEPAGINA

Social media:

 

                      Facebook

 

                     Instagram

 

                        YouTube


Pim Smit Coaching & Healing

 

Schietberg 11

6596AV Milsbeek

KvK: 54659302

 

Email:   info@pim-smit.com

Telefoon: 06-54722289